เอาอีกละเกิดอาการอีกตามเคย โรคเฟอะฟะ สติหลุดกลับมาถามหา
เมื่อวานไปกาดหลวงคนเดียว ดันทำกญแจรถหายกลางกาด ทั้งๆที่เดินไปไม่ถึง100เมตร
แวะร้านวิน ร้านผ้าจิ้งจอก และร้านใยสังเคาระห์แค่นั้น ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ
แล้วกุญแจรถก็อันตรธานหายไป แถมยังลืมมือถือไว้ที่ห้องอีก (เวงแท้)
เดินวนหาอยู่พักนึง คิดไรไม่ออก เลยตัดสินใจนั่งรถแดงกลับ แล้วค่อยหาทางมาเอารถอีกที
คิดในแง่ดีอาจมีกุญแจสำรองติดอยู่ที่ห้อง ให้เจ๊มาช่วยหาด้วย เจ๊ตาดีหาของเก่ง
ปรากฏว่าีกลับมาที่กาดอีกที ร้านวินกำลังจะปิด กำลังดึงประตูลงมาเลย เข้าไปดิสเบรคพนักงานแทบไม่ทัน
เดินวนหาอีกรอบเผื่อเจอ พนักงานก็ใจดีเปิดไฟช่วยหาด้วย
กำลังจะถอดใจเดินออกแล้วเชียว ก็มีพนักงานชี้ไปที่ลุงยามคนนึงแล้วบอกว่า เหมือนยามจะเก็บได้
โอยดีใจ ได้คืนมาจริงๆ แต่ไอ้ที่ห้อยอยู่ด้วยหายไป มะเปงไรได้คืนก็ยังดี
เรื่องนี้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง
เป็นกันบ้างรึเปล่า เวลาของหาย มันมีเซนต์อะไรสักอย่างมาบอกว่า มันหายรึเปล่า
อย่างคราวนี้ใจเย็นมาก รู้สึกได้ว่ามันยังอยู่ รู้สึกว่าเดียวก็เจอ ไม่รู้สึกวิตกไรมากนัก
ผิดกับตอนที่กล้องหายมากๆ
อันนั้นมันรู้เลย รู้สึกได้ว่ามันจะไม่กลับมาแล้ว มันหวิวๆบอกไม่ถูก
ของแบบนี้มันรู้สึกกันได้ด้วยเหรอ ชักไม่แน่ใจแหะ มีใครเป็นกันมั่งป่ะ
***
เมื่อคืนอยู่คนเดียว นั่งอ่านบล๊อกชาวบ้านยันตี 4
ตื่น7โมงเช้า
แล้วหลังจากนั้นก็นั่งหน้าคอมยันบ่าย4โมง
ลุกนับครั้งได้
1หยิบข้าวโพดมากิน
2เข้าห้องน้ำ
(แปลกแหะ ทียังงี้อยู่ได้เป็นโดยไม่ต้องพึ่งกาแฟ)
หลังจากนั้นก็ต้มมาม่า
ได้เรื่อง ปวดท้อง อาหารไม่ย่อย
แถมยังได้ความหม่นติดหัวมาตรึม
หลังจากนั่งอ่านบล๊อกชาวบ้านที่เขียนมา2ปีกว่า แถมบล๊อกแฟนเค้าอีก1ปี อ่านกันแบบรวดเดียวนอนสต๊อป
สรุปแล้วอาทิตย์นี้แย่ ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ไร้สาระมาก
ตอนแรกคิดว่าอยู่คนเดียวจะได้ทำอะไรเยอะๆ แต่เปล่าเลย ตามใจตัวเองอย่างหนัก
แย่ๆ
แล้วถ้าออกไปอยู่คนเดียวเนี่ย จะเป็นแบบนี้ป่าววะ อย่าเชียวนะแก แค่หนนี้หนเดียวควรเข็ดได้แล้ว
